Keiko

Het is iets wat niet makkelijk uit te leggen is. We hebben Keiko in laten slapen. Niet omdat hij oud en ziek was, hij was nog maar 7 jaar oud. Maar om zijn gedrag.

Het zat van pup af aan al in hem. Toen hij 8 of 9 weken oud was en wij hem net hadden merkte je het al. Als hij te moe was om ’s avonds naar buiten te gaan, zat hij te grommen bij het aanlijnen. Hij had ontzettend veel last van overprikkelde “puppy” buien.  Als er te veel dingen waren die hij spannend vond, dan vloog hij alle kanten op, sprong hij tegen je aan en hapte hij naar je enkels en schouders. Normaal gezien gaat dit soort gedrag over als de honden ouder worden, maar bij Keiko niet. Het werd ons al snel duidelijk dat Keiko geen normale hond was, ook niet voor het moeilijke ras waar hij toe behoort. Zo kon je met hem bij het uitlaten niet dezelfde weg terug lopen als je gekomen was, het moest echt een rondje zijn, anders raakte hij overprikkeld. Het spreekwoord “geen slapende honden wakker maken” was zeker op Keiko van toepassing. Keiko had vreemd eetgedrag. Hij at een dag wel, en dan vervolgens een dag of 3-4 niet. Dat heeft hij zijn hele leven zo gedaan. Een paar jaar geleden werd hij heel dik en moe, dat bleek door een te trage schildklier te komen. Met medicijnen was dat gelukkig goed op te lossen.

Keiko is voor ons als baasjes niet makkelijk geweest, maar in de loop der jaren leer je zijn lichaamstaal lezen en ontwikkel je manieren om met zijn gedrag om te gaan. Je houd rekening met hem. En hij had ook zeker leuke kanten. Hij maakte ons vaak aan het lachen en hij had ook een ontzettend lieve zorgzame kant. Als je je niet fit voelde, was hij de eerste in huis die dat merkte, en dan kwam hij echt bij je buurten om te kijken of het toch wel ging. Hij hield er op zijn momenten van om lekker geaaid en gekrabbeld te worden. Hij joelde iedere eerste maandag van de maand mee met de sirenes. Hij kon gekke dolle race-buien hebben in de tuin. Hij hield er van om op het strand te wandelen, en overal kuilen te graven. Hij hoorde er bij, was onderdeel van het gezin.

Wat ging er dan mis, vraag je je misschien af? In de 7 jaar dat we Keiko hadden zijn er 6 bijtincidenten geweest. Sommige incidentjes waren klein, zo heeft hij een keer een dierenarts in haar neus gebeten toen ze hem onaangekondigd bij zijn achterhand vast pakte. Maar sommige toch wat erger. Zo heeft hij mij flink in mijn bovenarm gebeten toen ik tijdens een overprikkel-bui op zijn pootje stond en is Gijs flink gebeten toen hij Keiko na zijn castratie in de auto probeerde te krijgen en later een keer toen hij een vechtende Keiko en Qila uit elkaar wilde halen. Bijten is natuurlijk nooit goed, maar voor ons waren die momenten wel te verklaren.

De laatste weken leek het gedrag van Keiko iets te veranderen. Kleine dingetjes, die pas achteraf op zijn plaats vallen. Maar het moment dat wij de grens hebben getrokken was toen we op een vrijdagavond in augustus de honden uitlieten. Het was laat en donker. Niemand op straat, geen gekke dingen, geen prikkels. Maar uit het niets begon Keiko in Gijs te bijten. Eerst een keer in zijn been, daarna 8x in zijn hand en arm. Hij bleef maar bijten. We kunnen nog steeds niet verklaren wat er mis is gegaan. Maar voor ons was dit de grens. We kunnen Keiko een heel eind afschermen van de wereld door een goed afgesloten tuin te hebben, op rustige momenten en plekken te wandelen. Maar het moet wel veilig blijven. Het is een grote hond, die flink hard kan bijten. Het ras is niet geschikt om een leven lang in een kenneltje opgesloten te zitten, je moet er toch mee naar buiten. En dat moet veilig kunnen. Dat gevoel hadden wij niet meer. De invloed die je hebt is beperkt tot de hond die je aan de lijn hebt, je hebt geen invloed op de omgeving, op andere honden en andere mensen.  Als wij zeggen “aai hem maar niet”, zeggen veel mensen “maar hij doet toch niets”, alsof ze hem kennen. Hij zag er ook lief, vrolijk en aaibaar uit. Maar dat kon echt in minder dan een seconde omslaan bij hem.

Zaterdag hebben we er over gepraat en zondag hebben we de beslissing genomen. We hebben de fokker gebeld en het voorgelegd, aangegeven dat als ze  zelf Keiko terug wilden hebben dat ook een optie was. Maar ook zij kennen Keiko omdat hij daar in pension gaat. Zij begrepen de beslissing en gaven aan dat herplaatsen voor een hond als Keiko in hun ogen ook geen optie is.  Daarna de dierenarts gebeld, die kent zijn geschiedenis. Ook die begreep de beslissing en had maandagmiddag tijd voor ons.

Het is echt verschrikkelijk om een vrolijke, actieve hond naar de dierenarts te brengen voor een spuitje. De meest moeilijke en pijnlijke beslissing die wij hebben moeten maken. Ergens voelt het toch als falen, terwijl je weet dat het de enige juiste keuze is. Gelukkig hebben wij wel 7 jaar van hem mogen genieten, hebben we ontzettend veel van hem geleerd en zullen we hem nooit vergeten.

Waar je niet zo goed op voorbereid bent op zo een moment, is dat er na een week ongeveer vragen gaan komen.  Mensen gaan vragen waar je andere hond is. Sommige mensen doen dat wel netjes en tactvol, andere mensen niet.  Soms kom je er mee weg door te zeggen dat hij niet meer leeft en hoef je geen toelichting te geven. Maar veel mensen vragen toch door. En het is voor ons toch lastig om uit te leggen. Je wil niet liegen, maar als je zegt dat hij is ingeslapen voor zijn gedrag wil je toch uitleg geven waarom je tot die beslissing bent gekomen. Plus dat het moeilijk is om er over te praten, als je het zelf nog niet goed een plek kan geven en hem nog zo ontzettend mist.  Sommige mensen vragen ook gelijk “neem je dan weer een nieuwe puppy”, terwijl wij eigenlijk nog een kater hebben van wat er gebeurd is, en daar echt nog niet aan toe zijn. Qila lijkt het ook wel lekker rustig te vinden en geniet van alle aandacht voor haar alleen, dus voor haar hoeft het ook niet. Eerst weer even alles een plekje geven, dan zien we wel verder.

Keiko

De laatste dag

 

Save

Een gedachte over “Keiko

  1. Sharon (uit Nijmegen)

    Jeetje Evelien, wat heftig.
    Wat zal dit een zwaar en moeilijk besluit zijn geweest, voor jullie.
    Ik als “buitenstaander” denk uit je verhaal op te maken, dat jullie beslissing uiteindelijk óók voor Keiko het beste was.
    Neemt niet weg dat ik je verdriet kan voelen en met jullie meeleef.
    Heel veel kracht en sterkte toegewenst.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *