Categorie archief: Honden

Blogs over onze twee alaska malamutes, Keiko en Qila

Keiko

Het is iets wat niet makkelijk uit te leggen is. We hebben Keiko in laten slapen. Niet omdat hij oud en ziek was, hij was nog maar 7 jaar oud. Maar om zijn gedrag.

Het zat van pup af aan al in hem. Toen hij 8 of 9 weken oud was en wij hem net hadden merkte je het al. Als hij te moe was om ’s avonds naar buiten te gaan, zat hij te grommen bij het aanlijnen. Hij had ontzettend veel last van overprikkelde “puppy” buien.  Als er te veel dingen waren die hij spannend vond, dan vloog hij alle kanten op, sprong hij tegen je aan en hapte hij naar je enkels en schouders. Normaal gezien gaat dit soort gedrag over als de honden ouder worden, maar bij Keiko niet. Het werd ons al snel duidelijk dat Keiko geen normale hond was, ook niet voor het moeilijke ras waar hij toe behoort. Zo kon je met hem bij het uitlaten niet dezelfde weg terug lopen als je gekomen was, het moest echt een rondje zijn, anders raakte hij overprikkeld. Het spreekwoord “geen slapende honden wakker maken” was zeker op Keiko van toepassing. Keiko had vreemd eetgedrag. Hij at een dag wel, en dan vervolgens een dag of 3-4 niet. Dat heeft hij zijn hele leven zo gedaan. Een paar jaar geleden werd hij heel dik en moe, dat bleek door een te trage schildklier te komen. Met medicijnen was dat gelukkig goed op te lossen.

Keiko is voor ons als baasjes niet makkelijk geweest, maar in de loop der jaren leer je zijn lichaamstaal lezen en ontwikkel je manieren om met zijn gedrag om te gaan. Je houd rekening met hem. En hij had ook zeker leuke kanten. Hij maakte ons vaak aan het lachen en hij had ook een ontzettend lieve zorgzame kant. Als je je niet fit voelde, was hij de eerste in huis die dat merkte, en dan kwam hij echt bij je buurten om te kijken of het toch wel ging. Hij hield er op zijn momenten van om lekker geaaid en gekrabbeld te worden. Hij joelde iedere eerste maandag van de maand mee met de sirenes. Hij kon gekke dolle race-buien hebben in de tuin. Hij hield er van om op het strand te wandelen, en overal kuilen te graven. Hij hoorde er bij, was onderdeel van het gezin.

Wat ging er dan mis, vraag je je misschien af? In de 7 jaar dat we Keiko hadden zijn er 6 bijtincidenten geweest. Sommige incidentjes waren klein, zo heeft hij een keer een dierenarts in haar neus gebeten toen ze hem onaangekondigd bij zijn achterhand vast pakte. Maar sommige toch wat erger. Zo heeft hij mij flink in mijn bovenarm gebeten toen ik tijdens een overprikkel-bui op zijn pootje stond en is Gijs flink gebeten toen hij Keiko na zijn castratie in de auto probeerde te krijgen en later een keer toen hij een vechtende Keiko en Qila uit elkaar wilde halen. Bijten is natuurlijk nooit goed, maar voor ons waren die momenten wel te verklaren.

De laatste weken leek het gedrag van Keiko iets te veranderen. Kleine dingetjes, die pas achteraf op zijn plaats vallen. Maar het moment dat wij de grens hebben getrokken was toen we op een vrijdagavond in augustus de honden uitlieten. Het was laat en donker. Niemand op straat, geen gekke dingen, geen prikkels. Maar uit het niets begon Keiko in Gijs te bijten. Eerst een keer in zijn been, daarna 8x in zijn hand en arm. Hij bleef maar bijten. We kunnen nog steeds niet verklaren wat er mis is gegaan. Maar voor ons was dit de grens. We kunnen Keiko een heel eind afschermen van de wereld door een goed afgesloten tuin te hebben, op rustige momenten en plekken te wandelen. Maar het moet wel veilig blijven. Het is een grote hond, die flink hard kan bijten. Het ras is niet geschikt om een leven lang in een kenneltje opgesloten te zitten, je moet er toch mee naar buiten. En dat moet veilig kunnen. Dat gevoel hadden wij niet meer. De invloed die je hebt is beperkt tot de hond die je aan de lijn hebt, je hebt geen invloed op de omgeving, op andere honden en andere mensen.  Als wij zeggen “aai hem maar niet”, zeggen veel mensen “maar hij doet toch niets”, alsof ze hem kennen. Hij zag er ook lief, vrolijk en aaibaar uit. Maar dat kon echt in minder dan een seconde omslaan bij hem.

Zaterdag hebben we er over gepraat en zondag hebben we de beslissing genomen. We hebben de fokker gebeld en het voorgelegd, aangegeven dat als ze  zelf Keiko terug wilden hebben dat ook een optie was. Maar ook zij kennen Keiko omdat hij daar in pension gaat. Zij begrepen de beslissing en gaven aan dat herplaatsen voor een hond als Keiko in hun ogen ook geen optie is.  Daarna de dierenarts gebeld, die kent zijn geschiedenis. Ook die begreep de beslissing en had maandagmiddag tijd voor ons.

Het is echt verschrikkelijk om een vrolijke, actieve hond naar de dierenarts te brengen voor een spuitje. De meest moeilijke en pijnlijke beslissing die wij hebben moeten maken. Ergens voelt het toch als falen, terwijl je weet dat het de enige juiste keuze is. Gelukkig hebben wij wel 7 jaar van hem mogen genieten, hebben we ontzettend veel van hem geleerd en zullen we hem nooit vergeten.

Waar je niet zo goed op voorbereid bent op zo een moment, is dat er na een week ongeveer vragen gaan komen.  Mensen gaan vragen waar je andere hond is. Sommige mensen doen dat wel netjes en tactvol, andere mensen niet.  Soms kom je er mee weg door te zeggen dat hij niet meer leeft en hoef je geen toelichting te geven. Maar veel mensen vragen toch door. En het is voor ons toch lastig om uit te leggen. Je wil niet liegen, maar als je zegt dat hij is ingeslapen voor zijn gedrag wil je toch uitleg geven waarom je tot die beslissing bent gekomen. Plus dat het moeilijk is om er over te praten, als je het zelf nog niet goed een plek kan geven en hem nog zo ontzettend mist.  Sommige mensen vragen ook gelijk “neem je dan weer een nieuwe puppy”, terwijl wij eigenlijk nog een kater hebben van wat er gebeurd is, en daar echt nog niet aan toe zijn. Qila lijkt het ook wel lekker rustig te vinden en geniet van alle aandacht voor haar alleen, dus voor haar hoeft het ook niet. Eerst weer even alles een plekje geven, dan zien we wel verder.

Keiko

De laatste dag

 

Save

Operatie Qila

Gister is onze hond Qila geopereerd. Tijdens haar laatste loopsheid voelde ik een klein bultje onder één van haar achterste tepels. Ongeveer zo groot als een doperwtje. Omdat ze toch ingeënt moesten worden, gelijk even bij de dierenarts nagevraagd. Zij gaf aan dat het een melkkliertumor of een ontsteking kon zijn. We moesten even goed in de gaten houden of het weg zou trekken, of juist groter zou worden. Als het zou blijven zitten en/of groter zou worden, zou ze geopereerd moeten worden.

Helaas was dat laatste het geval. Omdat ons geadviseerd werd niet tijdens de loopsheid te laten opereren, maar pas als die goed voorbij is, zaten er nog een paar weken tussen. Het bultje werd ongeveer 5x zo groot in die tijd.

Gisteren was het dan zo ver. Ik mocht er bij blijven terwijl ze Qila in slaap brachten en dat was ook wel fijn. Qila is wel een heel lief hondje, maar als ze pijn heeft vind ze het allemaal niet zo leuk meer. Ze vond het al niets dat ze haar pootje gingen scheren, en toen moest er ook nog een naald in. Ze was het er zo niet mee eens, dat het een bloedbad werd. Gelukkig lukte het wel, het infuus zat er in. Qila werd langzaam in slaap gebracht en zakte weg in mijn armen. Toen kon ik naar huis en afwachten.

Rond 1 uur heb ik gebeld. Ze hebben twee melkklieren verwijderd en de lymfeklieren. De eierstokken zijn ook verwijderd, de baarmoeder zag er nog helemaal schoon uit en hebben ze laten zitten. Het weggenomen weefsel wordt opgestuurd voor onderzoek om te kijken of het goedaardige of kwaadaardige tumoren zijn. Over ongeveer een week krijgen wij daarvan de uitslag. Ze wisten rond 1 uur nog niet wanneer Qila wakker zou worden, ze mocht nog even rustig blijven slapen. Ze zouden mij bellen als ik kon gaan rijden. Rond 3 uur werd ik gebeld, dat Qila haar hoofdje een keer opgetild had en heel rustig aan wakker begon te worden, ik kon gaan rijden. Een half uur later was ik er.

Qila is een heel lief hondje, heel aanhankelijk. Ik zag er eigenlijk nog het meest tegenop dat ze alleen wakker zou worden daar. Qila kennende wordt ze daar heel lawaaierig en onrustig van. Gelukkig vonden ze het geen probleem om mij te bellen als ze wakker begon te worden, zodat ik er bij kon gaan zitten en ze niet alleen zou zijn. In plaats van verder wakker te worden, leek het er op dat Qila juist ontspande toen ik er was en gewoon weer lekker verder ging slapen.

operatieqila1 operatieqila2

Ze had twee gezellige konijnen als buren, die af en toe hun aanwezigheid lieten horen door flink in het hok te stampen. Ik heb er een half uurtje bij gezeten, hoewel ze af en toe haar hoofd omhoog deed, sliep ze verder gewoon door. Daarom hebben ze haar toch nog even een prikje gegeven om wakker te worden, en na wat aanmoediging wilde ze toch wel op haar pootjes gaan staan om naar de auto te lopen .

Thuis aangekomen kroop ze in een hoekje op de bank en ging verder slapen.

operatieqila3

Uit voorzorg hebben wij maar matjes op de bank gelegd, voor het geval ze nog niet goed zou kunnen aangeven wanneer ze zou moeten plassen. Toch niet zo lekker als je bank onder de hondenpies zit. Dan liever een bedplasmatje voor kindjes er onder.

operatieqila4

Normaal slapen onze honden buiten in kennels. Na deze operatie mocht Qila natuurlijk lekker een keertje binnen in huis slapen, en niet buiten in de kou. Afgelopen nacht heb ik bij haar geslapen in de woonkamer. Hoewel we niet echt geslapen hebben. Omdat wij ’s nachts toch niet goed op kunnen letten, haar een “lampenkap” omgedaan. Dat is natuurlijk al niet leuk. En hoewel ze genoeg pijnstillers gekregen heeft, kan ik mij zo voorstellen dat het toch niet lekker is, zo een ritssluiting in je buik. Qila heeft werkelijk de hele nacht liggen piepen. De enige manier waarop ze stil was, was in deze houding:

operatieqila5

Maar dan moest ik wel constant over haar borst krabbelen. Uiteindelijk zijn we zo samen in slaap gevallen en hebben we 2 uurtjes geslapen. Toen werd ze weer heel onrustig en besloot ik even met haar naar buiten te gaan om te kijken of ze moest plassen. Dat was niet het geval, ze wilde juist uit de plassen drinken. Dorst dus. We moesten rustig aan doen met water en we hadden haar maar een paar slokjes laten nemen. Uiteindelijk heb ik om 4 uur de waterbak toch gewoon maar neergezet en Qila laten drinken wat ze wilde. Ze bleef echter onrustig, ik had het vermoeden dat ze gewoon flinke honger had.

Om een uur of 7 weer een rondje gedaan, toen heeft ze wel gepiest en gepoept. Daarna een klein beetje eten gegeven met medicatie er door. Daar had ze wel trek in. Even afgewacht of ze het allemaal goed binnen hield, maar in de loop van de dag heeft ze al een aantal kleine porties eten gehad. En het gaat gelukkig goed. Ze heeft wel echt twee enorme wonden op haar buik. De dierenarts gaf aan dat ze omdat er tumoren en afwijkend weefsel was, toch zeker van wilde zijn dat ze alles wat aangetast was weg had genomen.

operatieqila6

Inmiddels hebben we het rompertje uit gedaan en heeft ze alleen de kap nog op. Dat lijkt ze fijner te vinden. Zonder kap gaat niet, dan wil ze aan de wond likken. Vandaag in ieder geval maar een dagje rustig aan doen. Vannacht mag ze nog een nachtje binnen slapen.

operatieqila7
We wachten dus nog op de uitslag. Als het goedaardige tumoren waren is er niets aan de hand en blijft het hier bij. Als het kwaadaardig is, dan is het hopen dat alles nu weggenomen is. Maar dan nog is het advies waarschijnlijk om alle melkklieren te laten verwijderen. Dat zijn dan nog twee finke operaties (een keer de linkerkant en een keer de rechterkant).  Laten we hopen dat dat niet nodig is!

Wandelen

De meeste foto’s die ik maak, zijn gemaakt tijdens het uitlaten van de honden. Wij lopen immers elke dag 3-4 rondes en gaan een aantal keer per week ergens naartoe om te wandelen met de honden. Er is genoeg keuze hier in de omgeving. Het noordzee strand, verschillende plaatsen aan het veerse meer, bij de oosterschelde en de inlagen die daar achter liggen. Of het Veerse bos. Hieronder een aantal wandelfoto’s van deze maand!

z-wandeling1klein z-wandeling2klein z-wandeling3klein z-wandeling5klein

Bewaren

Bewaren

Stiekem om de bank

Eigenlijk mogen de honden niet op de bank. Maar ja, na verloop van tijd zijn wij het toch gaan toestaan. Zeker Qila ligt vaak op de bank. Keiko niet zo vaak omdat wij hem er meestal af sturen. Keiko is namelijk niet altijd de makkelijkste, en dan is het fijner als hij gewoon op de grond ligt. Maar heel soms ziet hij toch zijn kans, en kruipt hij even lekker bij Gijs op de bank.gijs-keiko

Bewaren

Bewaren

Wandelen Geersdijk

Wij hebben toch een aantal vaste wandelroutes. Zo ook de route langs het Veerse Meer bij Geersdijk. Er is daar een klein familiestrandje en een stuk waar je over het fietspad langs het water kan lopen, of achter de dijk over een grindweg langs de akkers, net hoe de wind staat. Bij het Veerse Meer is ook een picnic tafel, waar het dit keer tijd was voor wat vachtverzorging. Keiko is nog steeds flink aan het verharen.  2016-07-14 17.32.48 2016-07-14 17.34.32 2016-07-14 17.35.37 2016-07-14 17.36.01

Bewaren