Vorige week maandag besloot Luci (de gele vlaamse reus) te stoppen met eten. Omdat ik moest werken heeft Gijs op haar gelet en ‘s middags toch maar de dierenarts gebeld. Dinsdagmiddag kon hij met haar terecht. ‘s Avonds hebben we haar pijnstillers gegeven en gedwangvoerd. Ik had het vermoeden dat ze haakjes op haar kiezen had, en daardoor dus niet meer at. Dat bleek ook zo te zijn. Ze had één scherp stuk aan een kies wat precies in haar wang prikte. Eten deed dus pijn. Dinsdag is ze dus bij de dierenarts onder een roesje gebacht en is haar kies weer netjes bijgewerkt. Hopelijk kan ze er nu weer even tegenaan. Woensdag at ze nog niet echt goed, ze at wel, maar niet de hoeveelheid die een vlaamse reus hoort te eten. Dus heb ik haar nog maar een dagje pijnstillers gegeven en binnen gehouden (in de keuken, na narcose kunnen konijnen slecht hun lichaamstemperatuur op peil houden en moest ze dus een nachtje binnen slapen). Donderdag at ze weer helemaal goed en vrijdag heb ik haar weer bij de groep gezet. Asha (het kleine wildkleur konijntje) was het daar niet helemaal mee eens en moest toch even laten zien dat zij toch wel de baas was, maar nu is de rust gelukkig weer teruggekeerd in de groep.
Zaterdagavond gingen we wandelen met Keiko, een rondje buitenlangs het dorp en langs de molen. Bijna aan het eind van de ronde komen we dan langs een boerderij waar twee honden op het erf lopen, een Hollandse herder en een Doberman. Deze honden lopen altijd langs het hek te rennen en te blaffen als je er langs loopt. Toen we bijna bij die boerderij waren bleek echter dat het hek open stond. De twee honden kwamen naar buiten gerend en vielen Keiko aan. Gelukkig kwam de eigenaar er ook achteraan lopen, en die had één van de twee honden toch redelijk snel te pakken. Na een tijdje had hij de andere hond ook. Keiko was toch behoorlijk geschrokken, maar we konden zo snel met de zaklamp geen verwondingen zien. Thuis hebben we hem nog goed bekeken en overal aan gevoeld, maar hij leek helemaal in orde te zijn, alleen wat geschrokken. Ook ‘s avonds laat nog een rondje gelopen en niets aan de hand.
Zondagochtend bleek het echter toch niet goed te zijn. Waarschijnlijk had Keiko toch iets van een plekje aan de binnenkant van zijn bovenbeen van zijn linker achterpoot. We denken dat hij dat ‘s nachts zelf open geknabbeld heeft. Hij liep mank zondagochtend en bij elke stap viel er een druppel bloed op de grond. Hij was ook echt niet zichzelf. Een rondje met hem doen was geen optie, we kregen hem niet eens aangelijnd, zo een humeur had hij. Keiko is natuurlijk niet de makkelijkste, en als hij pijn heeft is hij toch onberekenbaar. We waren dus blij dat we zelf een ruime tuin hebben met een grasveldje waar we hem ook op uit kunnen laten. Hij ging liggen op zijn kleedje in de woonkamer en kwam er voor niets of niemand vanaf. Hij was blij dat hij lag.
‘s Middags moest hij er toch vanaf, Gijs is namelijk vorige week jarig geweest en Evelien is in februari jarig. Dat vierden we gistermiddag. Keiko dus maar in de kennel terwijl de visite kwam.
Het was een gezellige verjaardag. Gijs wil een kajak gaan kopen en heeft daar geld en spullen voor gehad (een cursus Kajakbrevet Zeevaardigheid en een tonnetje waar hij spullen droog in kan meenemen). Evelien heeft geld gekregen, boekenbonnen, een vogelhuisje en een bon voor een theemiddag van het broertje en zusje van Gijs.
Keiko heeft de hele middag geen kik gegeven in de kennel (normaal zou hij wel even laten horen dat hij zich buitengesloten voelt op zo’n moment). We hebben hem weer even op het grasveldje gelaten en hem geprobeerd een beetje te laten lopen. Daarna is hij weer op zijn kleedje in huis gaan liggen en in slaap gevallen. Rond een uur of 9 ‘s avonds werd hij wakker en ging hij door de woonkamer lopen. Toen hebben we besloten hem toch maar uit te laten. Dit vond hij toch wel fijn, maar een rondje om het huizenblok was ver genoeg. Je poot optillen om te plassen is best lastig als je één zeer pootje hebt. Daarna is hij weer gaan slapen op zijn kleedje en ook de hele nacht heeft hij liggen slapen in de kennel.
Vanochtend ging het gelukkig weer beter. Hij loopt nog wel mank, maar minder erg dan gisteren. Zijn humeur is ook duidelijk beter en hij heeft weer interesse in wat er om hem heen gebeurd. Bewegen doet nog wel wat pijn, als hij wil gaan zitten aarzelt hij eerst 5 minuten en probeert hij alle manieren uit tot hij er één gevonden heeft die het minst pijn doet. Het wondje, dat eigenlijk niet echt groot of diep is ziet er nu ook netjes uit. We denken dat hij nu vooral ook wat spierpijn heeft. Hopelijk knapt hij snel weer op!
